Voor mij kon mijn dag al niet meer stuk! Ik maakte gewoonweg deel uit van het team met afscheid nemende marathonman Rik Ceulemans en mocht naast kleppers Hans Janssens, Pieter Rijnders, Bram Coppens en Seb Dewitte meestrijden voor de mooie ereplaatsen. Ook mijn clubmakkers van "den Eendracht" waren naar Brussel afgezakt met grote ambities om die interclubtitel binnen te halen! Voor mij was het de eerste keer dat ik deelnam en het was toch wat zoeken, het parkoer was nieuw voor mij, de wachttijd was wat zoeken, de druk op mijn schouders:p! Alhoewel ik met dat laatste zelden last heb. Vroeger kon ik mezelf opeten van de zenuwen, maar ik heb deze emoties leren controleren en ben er steeds sterker uitgekomen! Enkel positieve stress blijft voor mij een drijvende krachtsfeer waar ik me blijf aan optrekken! 26-09-2009 wordt een dag dat ik nooit meer zal vergeten!

Van bij de start wisten we met wie we te maken hadden, een relatief onbekend Oromia voor ons (behalve kleppers als Tasama, Nagassa en Brhanu), die meteen het signaal gaven wie er de broek ging dragen tijdens deze 6de editie van de Brussels Ekiden. Startloper van ons team Bram Coppens moest hun starter een 15-tal seconden prijsgeven. Daarna kwam voor onze Hans Janssens de ondankbare taak om het op te nemen tegen Dama Tasama Faisa van Oromia, Tasama kon het gat van zijn voorganger vergroten tot 50"! Een moment tijdens de wedstrijd dat wij als team er alles moesten uithalen om die mannen niet volledig te laten wegglippen! Een taak dat teamplayer Pieter Rijnders blijkbaar goed had begrepen en hij was dan ook degene die ons Nike team terug in de wedstrijd bracht door de achterstand een groot stuk te verkleinen. Daarna kwam 'Rikske Punk' (zoals ik veel lees op internet:p) op zijn allerlaatste Ekiden nog eens zijn klasse tonen om het gat naar Abdi Nagassa te dichten, jammer genoeg moest Rik Ceulemans op het einde opnieuw wat seconden prijsgeven en moest onze voorlaatste man Sebastien Dewitte alles op alles zetten om ons terug in stelling te brengen. Al snel kon Seb het gat dichten en op het einde zelfs nog 20" uitlopen, blijkbaar een serieuze hamerslag voor de voorlaatste loper van het Ethiopische Oromia. Ik mocht dus met een 20-tal seconden bonus starten. Ik liep verstandig en kon mijn wedstrijd heel goed indelen. Al moet ik toch zeggen dat dit een moordend parkoer is:), toch heb ik er van genoten! Vooral toen ik het stadion binnenliep, een gevoel dat ik nooit meer zal vergeten! Ik liep soepel binnen en kon onze voorsprong zelfs nog uitbreiden tot 53", een marge van 33" dat ik extra ben uitgelopen op Girma Brhanu, wat me wel tevreden stelde:). Een mooie overwinning voor ons team, spannend, maar vooral diep gegaan voor de sponsor:)! Ik wil dan ook iedereen van het team bedanken voor die mooie dag! Het succes was dan ook compleet wanneer onze Nike-lady's binnenliepen in een nieuw parkoerrecord bij de dames, echt chapeau! Proficiat dames!

Groetjes Koen.

Mijn Eliseke, de mama en de papa mogen er ook van genieten:

Eén week na de ontgoocheling van het BK aflossingen neem ik opnieuw deel aan een aflossingswedstrijd. De wedstrijd van deze week is wel van een totaal ander niveau dan het BK aflossingen van vorige week. Door de drukke schoolweek kon ik nog niet meteen iets plaatsen over de aflossingen, veel viel er in feite over die wedstrijd ook niet te schrijven. Enkel een zware ontgoocheling voor de ploeg met een vierde plaats en hopen dat er volgend jaar meer in zit.

De Ekiden van morgen is van een totaal ander kaliber en hoort met zijn 630 ingeschreven ploegen van 6 atleten tot de grootste Ekiden wedstrijd van de wereld. Voor de lezers die niet meteen weten wat de Ekiden inhoudt, vlug even wat kort beschrijven. De Ekiden is een aflossingswedstrijd met 6 atleten, deze atleten lopen samen een marathon 42,195km. De verdeling van de km's wordt als volgt gemaakt: de eerste loper legt 5km af, de tweede 10km, de derde loper 5km, vierde loper opnieuw 10km, als vijfde loop je 5km en de slotloper neemt 7,195km voor zijn rekening, een totaal van 42,195km dus. Ik loop al lang met de goesting rond om eens te kunnen deelnemen aan de Ekiden en dit jaar zag het er heel goed uit toen mijn club Eendracht Aalst zich ging inschrijven voor de nationale interclub! Toch zal ik dit jaar niet meespelen voor de nationale interclub, maar kreeg ik het nieuws om met sponsor Nike mee te lopen, dan loop je natuurlijk al voor wat grotere knikkers mee! Ik voelde me echt vereerd en ben er echt klaar voor, ik kijk er al zolang naar uit en nu mag ik samen met kleppers zoals o.a. Hans Janssens, Rik Ceulemans en Pieter Rijnders meestrijden voor de overwinning! Samen met de andere lopers van het Nike-team Bram Coppens, Hans Janssens, Pieter Rijnders, Rik Ceulemans en Sebastien Dewitte zullen we opnieuw meestrijden voor de overwinning.

Naar het schijnt wordt de Ekiden ook kort uitgezonden op Sporza op zondagmiddag:)!

Groetjes Koen.

Rik Ceulemans op de Ekiden vorig jaar!

Eén naam stond voor mij op de inschrijvingslijsten, en wat voor één, niemand minder dan Kim Ruell moest ik proberen te kloppen om goud halen. Op het eerste zicht een onmogelijk taak als je met hem naar de meet trekt, maar ik geloofde in mijn kansen en heb dat ook laten blijken opweg naar de meet! Ik ben echt tevreden over mijn wedstrijd! Ik was hard voor mezelf, maar ook voor de Kim Ruell (uitleg volgt). Toch mocht het niet baten en werd ik nipt door Kim afgehouden om mijn eerste pistegoud binnen te halen, daardoor werd het voor mij de 5de maal op rij zilver op een Belgisch zomerkampioenschap. Achteraf toch mooie statistieken vind ik, maar wanneer daar ... (al was het maar de helft van de keren:p) een gouden plak zou mogen hangen i.p.v. steeds die zilveren zou het natuurlijk nog mooier zijn, maar ik ben vooral blij dat ik opnieuw op één van die drie fel begeerde trapjes mocht plaatsnemen.

Ik voelde van mezelf dat ik gebrand was op een goeie prestatie na mijn slechte dag twee weken voordien in Merksem. Ik was klaar om onder die 3'50" grens te duiken en dat bewees mijn prestatie in Kessel-Lo des te meer! Dit BK was toch een iets wat speciale wedstrijd, een scenario waar ik geen rekening mee had gehouden, maar wel goed ben mee omgegaan tijdens de koers en stemt me heel tevreden. In tegenstelling tot alle andere reeksen werd er bij ons hard gestart, Kim vloog er vandoor en ik twijfelde even om mee te gaan. Kim kreeg enkele meters en ik besloot om hem te laten lopen en zeker te spelen voor die tweede plaats. Toch voelde ik dat ik meer kon en besloot naar Kim toe te lopen, tot mijn eigen verbazing had niemand anders 'de ballen' om ook naar ons toe te lopen en waren we met zijn tweetjes weg om onder elkaar uit te maken wie kampioen van België zou worden (samen kwamen we aan de 400m door net onder 60"). Hier keer ik terug op mijn citaat in het begin: "Ik was hard voor mezelf, maar ook voor de Kim Ruell", als ik mijn eigen kansen gaaf wilde houden moest ik in het spoor van Ruell blijven en niet overnemen. Kim heeft dan ook zijn status mee en daar trok ik me aan op: profatleet, lijstaanvoerder en finalist van dit nummer op het EK in Kaunas dit jaar. Ik moest van mijn hart een steen maken en bleef steeds in zijn spoor zitten, ik geef toe dat ik mezelf heb moeten verplichten om niet over te nemen, maar mijn killerinstinct was zou groot dat het me is gelukt om koel te blijven, te wachten en wat te pokeren (vooral omdat het peloton de spurt voor de derde plaats aan 400m had ingezet en wij pas ontploften 200m van de streep). Het tempo lag de hele wedstrijd erg laag, ik was gewoon aan het verlangen tot Kim zijn aanval inzette. Op 200m van de streep ging het tempo met een snok de lucht in, maar ik kon vrij makkelijk antwoorden, alhoewel er serieus gespurt werd toen. Daarna volgden nog versnellingen, antwoorden lukte, maar nooit kon ik er over komen en dat vond ik wat jammer. Hij kon me niet losgooien, maar ik raakte er nooit over en dus is Kim zeker de terechte winnaar geweest zondag (4'01"09 t.o.v. 4'01"41). Ik heb het geprobeerd, maar kon niet winnen, zeker en vast geen schande want ik was trots op mezelf dat ik nog steeds snel ben aan de meet:). Door het langere werk van deze zomer vreesde ik er wat voor om snelheid te verliezen, bij deze is het dus bewezen dat ik wel nog degelijk snel ben opweg naar de eindmeet.

Een geslaagde test voor mij en een signaal om met vertrouwen naar de laatste piste afspraak te trekken, BK estafetten in Heusden.

Groetjes Koen.

Foto's BK, bedankt Stijn en Kjell.

De Belgische kampioenschappen, meestal één van de wedstrijden die aantonen dat het seizoen op zijn einde loopt. Heel wat atleten trainen zich nog eens stuk op deze dag, anderen geven er de brui aan omdat het seizoen al lang genoeg is geweest. Voor mij ligt mijn situatie tussen beide. Ik sta nog in vorm, ook na mijn mindere dag in Merksem geloof ik nog in mijn kansen, maar aan de andere kant was het voor mij ook een heel erg geslaagd en tevens lang seizoen. Maar we namen het verstandig aan en daarom kan ik nu nog wat profiteren van mijn vorm op de kortere nummers. In samenspraak met trainer Raymond kozen we ervoor om te kiezen voor de kortere afstand. Mijn motivatie ligt vooral bij het feit dat ik graag opnieuw wil bijleren. Vooral bijleren om in groep naar de meet te gaan. Dit seizoen kon ik daar nog niet veel gebruik van maken en vond ik dit het perfecte moment om opnieuw op dat aspect bij te leren. Lopen is niet zomaar lopen, en ook als Belofte moet ik nog steeds bijleren en ben ik me daar na Merksem nog meer bewust van! Maar ik sta goed en zal er zondag zeker het beste van maken. Wie werkt zal worden beloond, hopelijk geldt dat ook voor mij zondag. Mijn ambities? Een medaille, minstens! Wanneer je met de tweede tijd staat moet je daar gewoon voor gaan! En dat zie ik volledig zitten. Iedere wedstrijd moet natuurlijk nog worden gelopen, maar ik voel me klaar. Klaar om er op het einde van het seizoen nog een lap op te geven:).

Zondag iets na 16h15 in Kessel-Lo, duimen aub:)!

Groetjes Koen.

Intussen zijn we al een week verder sinds die wedstrijd (jammer genoeg) ook tussen mijn resultaten staat:p, maar daar heb ik een goeie reden voor. Ik ben nog maar net van gisteren terug gekeerd van een fantastische week Turkije met mijn vriendin Elise.

Merksem werd een regelrechte ongoocheling en een zware opdoffer om met zo'n gevoel op reis te vertrekken. Na de wedstrijd in Merksem bracht trainingsmakker Kim Barbé ons naar de luchthaven waar Elise en ik dan samen de nacht door trokken om op tijd ons vliegtuidg richting 'Paradise' te nemen;)! Jammer genoeg kwam er voor mij de vooropgestelde prono niet uit ... ik wou een duik onder 3'50", maar kreeg een deuk in de plaats terug! Momenteel heb ik me er alweer volledig overgezet, maar zaterdag was ik echt heel erg ontgoocheld. Ik was gewoon ronduit slecht, was het het lange wachten door de tijdsachterstand van 40', was het het slechte weer, was het de wind, was het de brokkelwedstrijd, was het de nog nooit meegemaakte valse start, ik weet het niet. Het enige dat ik wel weet was, dat ik mijn slechtste wedstrijd van het seizoen liep. Al van bij de start wist ik dat het niet goed zat. Ik liep houterig en van mijn souplesse was er zeker al geen sprake. Mentaal wordt het nog eens extra zwaar wanneer de ene klepper na de andere er de brui aan geeft recht voor je neus terwijl het van jezelf ook aan geen kanten lukt. Dit was dan ook mijn enige positieve puntje aan de wedstrijd, bijten tot het einde, hoe beschamend die eindtijd van 3'56" dan ook is voor mij!

Ik zeg het: momenteel ben ik er al volledig overheen en ook de trainingen verlopen nu nog steeds heel goed, jammer van Merksem, maar het kan niet altijd prijs zijn zeker in deze harde sport! Eén voordeel ... ik kom er harder en sterker uit!

Groetjes Koen.